Αρκαδία: Μια υπέροχη αποστολή και κάτι σαν ταξιδιωτικό αφιέρωμα

Τακτοποιώντας το φωτογραφικό μου αρχείο (καμιά ωραία ιστορία δεν ξεκινά με το «τακτοποιώντας» το ξέρω) έπεσα πάνω σε φωτογραφίες από μια αξέχαστη ημέρα πέρσι τέτοια περίπου εποχή. Λίγα μέλη του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. είχαμε πάρει άδεια να μπούμε στο Σπήλαιο των Λιμνών, ως βοηθητική ομάδα σε μέλος μας που πραγματοποιεί γεωλογική μελέτη στο σπήλαιο. Ξεκινήσαμε πρωί από πολύ διαφορετικές κατευθύνσεις, και συναντηθήκαμε στην είσοδο. Ακολουθήσαμε μια ομάδα επισκεπτών που ξεναγούνταν εκείνη την ώρα στο σπήλαιο, και με μεγάλη ανυπομονησία τους προσπεράσαμε για να πατήσουμε το «μη επισκέψιμο τμήμα» του σπηλαίου. Το σπήλαιο είναι πανέμορφο, με διαδοχικές λίμνες που πλαισιώνονται από λευκούς σχηματισμούς με διακόσμηση λεπτή και λεπτομερή ως εκεί που φτάνει το μάτι. Πηγαίνοντας η ομάδα προχωρούσε γρήγορα με στόχο το σημείο που θα γίνονταν οι μετρήσεις. Πράγματι, η διαδικασία ήταν χρονοβόρα, και χρειάστηκε υπομονή και αλουμινοκουβέρτες μέχρι να ολοκληρωθεί. Ωστόσο, στην επιστροφή ζήσαμε την ομορφιά, την ηρεμία, και την ένταση που μπορεί να σου προσφέρει ένα πανέμορφο σπήλαιο με βαθιές λίμνες στη σειρά (όποιος δεν έχει κάνει βουτιά σε τέτοια λίμνη, μπορεί να ζηλέψει).

Βγαίνοντας, και μη θέλοντας να τελειώσει εκεί η ημέρα, αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τον αρχαιολογικό χώρο του Ορχομενού στην Αρκαδία. Πρόκειται για ένα πρόσφατα αξιοποιημένο αρχαιολογικό χώρο με αρχαία οχύρωση, ιερά, και θέατρο με χωρητικότητα πάνω από 4000 θεατές, τον οποίο είχε επισκεφθεί και ο Παυσανίας. Ο Παυσανίας βέβαια τον είχε επισκεφθεί ως σύγχρονός του, αλλά και πάλι απόλαυσε την ίδια θέα με εμάς.

Και γυρνώντας, στον κάμπο της Αρχαίας Μαντίνειας, αντικρίσαμε την τρελή εκκλησία. Πραγματικά όταν τη βλέπεις αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως φταις εσύ που δεν καταλαβαίνεις. Πρόκειται για μια εκκλησία με ενσωματωμένα μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη που μοιάζουν αρχαία, μοιάζει από μακριά σαφώς με εκκλησία, αλλά πλησιάζοντας διαπιστώνεις πως πλαισιώνεται από ρωμαϊκά αίθρια, και μέσα μπερδεύεται η βυζαντινή, η αρχαία και η σύγχρονη τέχνη. Τελικά καταλήξαμε πως «δε μπορεί θα είναι σύγχρονη», και ο φίλος google μας κατατόπισε πως είναι έργο του Κώστα Παπαθεοδώρου, μαθητή του Πικιώνη, ο οποίος προχώρησε αυτό το επαναστατικό έργο κατά τη διάρκεια της χούντας. Και το όνομά της ‘Αγία Φωτεινή’.

Θα βάλω και ένα απόσπασμα από την περιγραφή του δημιουργού, λίγο γιατί ντρέπομαι που δεν το ήξερα, και περισσότερο γιατί αυτό το μνημείο σε συνεπαίρνει:

«Η εκκλησία είναι φτιαγμένη σε επίπεδα που το ένα φαίνεται να πατάει επάνω στο άλλο. Άλλωστε, η κίνηση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο σύνολο της εκκλησίας. Το άνω τελείωμα του ναού μοιάζει με αέτωμα, αλλά βουλιάζει όπως τα φτωχά καλυβάκια του κάμπου της Μαντινείας. Συγχρόνως ο ναός κάμπτεται ψηλά από το βάρος των πολλών Αγίων. Ορισμένα τμήματα του ναού, όπως οι κίονες, έχουν σμιλευτεί με τρόπο που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι κάποτε ήταν φτιαγμένοι από ξύλο και στη συνέχεια αντικαταστάθηκαν από μάρμαρο, όπως ακριβώς συνέβη με τους ναούς κατά την αρχαιότητα. Εκτός από βυζαντινά, αρχαιοελληνικά και λαογραφικά στοιχεία διαθέτει επίσης λεπτομέρειες που συναντώνται σε καθολικούς ναούς. Στο εσωτερικό συναντά κανείς, μεταξύ άλλων, ψηφιδωτά από τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη, τις τέσσερις εποχές, παραστάσεις από την αρχαία μυθολογία που ταυτίζονται ή συμπορεύονται με χριστιανικούς μύθους. Η Μέδουσα, η Αριάδνη, ο Θησέας, ο Πίνδαρος, αλλά και ο Παπαδιαμάντης δίνουν σιωπηλούς αγώνες για να συναντηθούν με τους αγίους της Χριστιανοσύνης. Οι μετώπες δεν είναι οι κλασικές τρίγλυφες αλλά τετράγλυφες, για να περιλαμβάνουν όλα τα προηγούμενα συν το σήμερα, οι Άγιοι είναι φτιαγμένοι προσηνείς με ανθρώπινες μορφές, ενώ πριν από μερικά χρόνια στις αγιογραφίες ο Ιησούς, οι Άγιοι, ο Ιούδας παρουσιάζονταν με καθημερινά σύγχρονα πρόσωπα ‘δανεισμένα’ από την περιοχή της Τρίπολης, φορώντας τζιν και ρούχα της εποχής. Οι αγιογραφίες αντικαταστάθηκαν ύστερα από την πολεμική που δέχτηκε ο δημιουργός και ο Σύνδεσμος»

ΝΑ ΠΑΤΕ..ΣΕ ΟΛΑ!

Μέλη αποστολής:

Καμπόλης Ισίδωρος

Αθανασόπουλος Βασίλης

Κατσάνος Περικλής

Θεοδοσιάδης Θωμάς

Κουκουβίνου Μιχαέλα

Παπαδοπούλου Ζαχαρούλα

Φωτογραφίες και σύνταξη: Παπαδοπούλου Ζ.